Na maagoperaties kunnen hinderlijke en soms tot invaliditeit leidende maagklachten voorkomen. Maagoperaties werden vroeger (tot omstreeks 1980) vaak verricht ter bestrijding van zweerziekte. Vaak moest de onderste helft of het onderste tweederde deel van de maag worden weggehaald (maagresectie). De meest bekende operaties zijn de maagresecties volgens Billroth. De bedoeling van deze operaties was de zuurproductie van de maag dusdanig te verminderen dat de patiënt geen maagzweer of twaalfvingerige-darmzweren meer kreeg.

Tegenwoordig kan de productie van maagzuur met geneesmiddelen worden verminderd en worden maagoperaties niet of nauwelijks meer voor dit doel uitgevoerd. Maagresecties vinden nu alleen nog plaats wanneer de maag door zweerziekte ernstig misvormd is geraakt. Een nadeel van deze operaties is dat het overblijvende deel van de maag betrekkelijk klein is. Als gevolg hiervan kan de patiënt meestal geen grote maaltijden meer eten zonder maagklachten (vol gevoel, misselijkheid, braken) te krijgen.
Een ander nadelig gevolg van maagresecties is de snelle maagontlediging van vloeistoffen die na dergelijke ingrepen meestal optreedt. Door de kleine maagrest en de wijdere opening naar de dunne darm 'vallen' vloeistoffen te snel in de dunne darm. Dit kan verschillende verschijnselen veroorzaken, waaronder een vol gevoel en misselijkheid. Verder kunnen bij een snelle maagontlediging symptomen van een laag bloedsuikergehalte (onder andere zweten en een gedaald bewustzijn) of een verlaagde bloeddruk optreden. De verschijnselen die het gevolg zijn van versnelde maagontlediging worden in het medisch jargon ook wel 'dumpingverschijnselen' genoemd. Bij een ander type operatie (vagotomie) tegen maagzweren werd de tiende hersenzenuw doorsneden. Ook deze operatie had ten doel de zuursecretie door de maag te verminderen. Het ongewenste gevolg was echter dat ook de bewegingen van de maag gestoord raakten. Vaak was er na vagotomie sprake van een vertraagde maagontlediging van vast voedsel en dumping van vloeibaar voedsel.