Verschillende vormen van psychotherapie zijn werkzaam gebleken bij de manisch-depressieve stoornis. Het best onderzocht zijn cognitieve gedragstherapie, interpersoonlijke en sociaalritmetherapie en gezinsgerichte therapie. Ze kunnen vooral gebruikt worden in de onderhoudsbehandeling en de behandeling van een depressieve episode. In de praktijk wordt psychotherapie vooral aangeboden aan mensen bij wie medicijnen en psycho-educatie niet voldoende werken, als er sprake is van veel restsymptomen en bij mensen die veel moeite hebben te accepteren dat zij een manisch-depressieve stoornis hebben. Bij manieën is er weinig psychotherapie in de strikte zin van het woord mogelijk. Het gaat dan meer om een manier van aanpak waarbij we behoedzaam en zonder onnodige provocatie proberen grenzen te stellen aan de chaos. Dit kunnen we doen door te structureren en te begrenzen en vooral met geduld en een brede rug voor datgene wat men tijdens een manie naar het hoofd geslingerd krijgt.
Alle toegepaste vormen van psychotherapie hebben een aantal zaken gemeen:
• verstrekken van informatie;
• bevorderen van therapietrouw;
• doorbreken van de spiraal van sombere gedachten;
• helpen de wanhopige gedachten te ordenen en te ontdoen van irrationele aspecten;
• geven van steun aan de patiënt en zijn omgeving;
• rust/regelmaat, herstel onderlinge afstemming van bioritmes;
• verbeteren van de communicatie;
• actief weerstand bieden aan depressie/manie;
• stressreductie;
• verminderen van prikkels bij manie;
• vermeerderen van prikkels bij depressie.

Psychotherapie alleen is vrijwel altijd onvoldoende voor de behandeling van de manisch-depressieve stoornis. Meestal wordt het daarom toegevoegd aan de behandeling met medicijnen.