Het optreden van een manische episode is dus een vereiste voor de diagnose manisch-depressieve stoornis. Manisch-depressieve patiënten zijn dus eigenlijk patiënten die ooit manisch zijn geweest en meestal (niet noodzakelijk voor de diagnose) ook depressieve episoden hebben doorgemaakt. Tegenwoordig spreken we ook wel van een bipolaire depressie, waarmee we de depressies in het beloop van een manisch-depressieve stoornis bedoelen. Overigens kunnen ‘gewone’ of unipolaire depressies later alsnog bipolair blijken als er in het verdere beloop een manische episode optreedt. Omgekeerd komt het ook voor dat er bij nauwkeurige navraag een hypomane episode (een lichte vorm van manie) blijkt te zijn geweest, die echter eerst niet is opgevallen. Het is dus de vraag hoeveel werkelijk unipolaire depressies er bestaan, en of bipolaire en unipolaire depressies niet gewoon hetzelfde zijn. Dan maakt alleen het beloop het verschil uit. Het stellen van de diagnose kan voor de psychiaters dus erg moeilijk en betrekkelijk zijn.
Ook een manisch-depressieve patiënt kan verzuchten: ‘Heb ik nu wel mds of niet?’ We zijn immers uit de lichamelijke geneeskunde gewend dat een diagnose vaststaat. Vaak is er ook nog wel een of andere test om met een grote mate van zekerheid de diagnose te stellen.
Dat soort zekerheid en zo’n test zijn er niet bij mds. Bij een uitgesproken manie is de diagnose soms onmiskenbaar. Een hypo­mane toestand wordt echter regelmatig over het hoofd gezien. Informatie over een al of niet doorgemaakte hypomane toestand is van groot belang bij het onderzoek naar stemmingsstoornissen.
Een depressie is nog vele malen moeilijker vast te stellen, waarschijnlijk omdat het veel ‘normaler’ is in ons dagelijks bestaan en minder afwijkt van onze gebruikelijke reactie op ellende.