Vroeger werd de term ‘manisch-depressieve psychose’ gebruikt voor wat we nu manisch-depressieve stoornis noemen. Het begrip psychose werd gebruikt als verzamelnaam voor alle psychische stoornissen waarbij de patiënt het contact met de realiteit verloren had, en die gepaard gingen met verschijnselen als wanen en hallucinaties.
Inderdaad kunnen er tijdens een manie en tijdens een depressie psychotische verschijnselen optreden, maar deze zijn niet kenmerkend voor de manisch-depressieve stoornis. Bovendien hebben veel psychosen (zoals schizofrenie) een ander beloop en een andere prognose. Daarom spreken we tegenwoordig liever van manisch-depressieve stoornis.
Een andere benaming is de bipolaire affectieve stoornis, waarbij het begrip affectieve stoornis later werd vervangen door de term stemmingsstoornis. Unipolair en bipolair verwijzen naar het karakter van de stoornis: respectievelijk naar de eenpolige (in de praktijk depressie(s)) en de tweepolige (depressie(s) en manie(ën)). Bij de manisch-depressieve stoornis is vooral het verloop in episoden het kenmerk van de ziekte en juist niet de toestand op een bepaald moment, omdat men in de regel niet manisch en depressief tegelijk is. Wel komen, zij het relatief zelden, beelden bij mds voor waarbij zowel manische als depressieve symptomen tegelijk kunnen voorkomen. Een manisch-depressieve stoornis is dus geen speciaal soort depressie, en de term manische depressie is dan ook onzin.