Wanneer de diagnose gesteld is en het zeker is dat het inderdaad om de ziekte van Parkinson gaat, kan dat tot angstige, sombere toekomstverwachtingen leiden. Het idee om helemaal van anderen afhankelijk te moeten worden, is voor de meeste mensen uiterst belastend. Maar waarom meteen het ergste denken als dat niet nodig is?
Natuurlijk zijn er mensen met de ziekte van Parkinson die daardoor ernstig gehandicapt zijn en bij zeer veel dingen geholpen moeten worden. Maar heel veel méér mensen met de ziekte van Parkinson leiden, dankzij de medicijnen, een normaal leven.

Traag verloop is regel
De ziekte van Parkinson verloopt over jaren geleidelijk en progressief. Maar het tempo waarin de klachten verergeren kan van patiënt tot patiënt verschillen. In de regel verloopt de verergering van de klachten vrij traag. Er kan zelfs ogenschijnlijk lange tijd een soort stilstand zijn, waarbij de klachten niet merkbaar verergeren. Het is mogelijk dat de verschijnselen meer dan een jaar min of meer dezelfde blijven en niet merkbaar in ernst toenemen.
Maar ook kunnen er perioden van dagen tot weken van toegenomen traagheid voorkomen. Voor zo’n tijdelijke verslechtering is niet altijd een oorzaak te vinden. Dergelijke spontane schommelingen zijn een normaal verschijnsel bij de ziekte van Parkinson.

Algemene gezondheidstoestand speelt ook een rol
Het hangt er ook van af hoe iemands algehele gezondheidstoestand is en op welke leeftijd zich de eerste ziekteverschijnselen voordoen. In het algemeen geldt dat het beloop van de ziekte bij ouderen wat sneller is dan bij mensen van jongere leeftijd. Wanneer iemand op de leeftijd van 70 jaar merkt dat een arm wat moeilijker beweegt en wat stijver wordt en dat de hand wat gaat beven, zal het meestal minstens een jaar of vijf tot acht duren voordat er echt sprake zal zijn van een duidelijke beperking in het functioneren van die arm. De algehele levensverwachting is, wanneer er tenminste geen andere ziekten bestaan, nauwelijks kleiner dan van andere leeftijdgenoten. En wanneer men tegelijk nog andere aandoeningen heeft, zoals cara, hartklachten of een versleten heup of knie, zullen die andere ziekten meestal eerder problemen gaan geven dan Parkinson.
Ook wanneer er sprake is van een vroegtijdig optreden van de ziekte van Parkinson (vanaf 40 jaar), is er niet automatisch kans op volledige invaliditeit. Dan zal het verloop bovendien meestal trager zijn dan bij ontstaan op latere leeftijd en zal men waarschijnlijk nog vele jaren lang een vrijwel normaal leven kunnen leiden. In het algemeen zijn de toekomstverwachtingen voor behandeling van Parkinson gunstig te noemen.

Snelle achteruitgang vereist spoedig onderzoek
Een plotselinge of snelle achteruitgang past niet bij het normale verloop van de ziekte van Parkinson. Wanneer toch plotseling verslechtering optreedt, kan iets bijzonders aan de hand zijn, bijvoorbeeld een andere, bijkomende ziekte of een andere diagnose, bijvoorbeeld msa of psp. Maar het is ook mogelijk dat men verkeerd reageert op gebruikte medicijnen. Soms blijkt er echter alleen maar sprake te zijn van een normaal niet zelden voorkomende wisseling in de ernst van de ziekte. De huisarts of de specialist dient op korte termijn geraadpleegd te worden om vast te stellen wat er aan de hand is.

Zonodig gezinshulp
Veel van de hiervoor genoemde verschijnselen treden pas in een laat stadium van de ziekte op. En ze zijn in de regel goed met medicijnen te verlichten. Daardoor kan bijna iedere parkinsonpatiënt vrijwel normaal lopen, praten, zijn werk normaal verrichten, zijn hobby’s beoefenen en daarmee nog jarenlang doorgaan. Maar uiteindelijk kan het dan toch nodig worden dat er thuishulp komt, om te helpen met het huishouden en de dagelijkse verzorging. Hiervoor kan men via de huisarts gezinshulp inschakelen.