Het kost moeite om een houding te vinden tegenover de reacties van de omstanders op de zichtbare verschijnselen van de ziekte. Veel mensen maken toch (al dan niet bedoeld) kwetsende opmerkingen over het beven of het wat onhandige bewegingspatroon. Op den duur zal er toch een zekere onverschilligheid gaan ontstaan over wat anderen ervan vinden. In de omgeving zijn een paar mensen (zoals de partner en de kinderen), voor wie het natuurlijk ook hard aankomt.
Veel mensen met de ziekte van Parkinson vinden dat het voor die directe omstanders erger is dan voor henzelf. Het moeten aanzien hoe een dierbaar iemand steeds minder kan, zou voor de naasten erger zijn dan voor de betrokkene zelf. Voor het beven geldt dat in elk geval meestal wel. Accepteren is toch gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ook al heeft men de feiten geaccepteerd, dan nog wil iemand op zo’n dag dat hij weer eens helemaal niets kan, zich het liefst voor iedereen verbergen.