Hartelijke dank voor uw bijdrage


Auteur:
Dr. Leo van Deursen
 
In samenwerking met :  

Nederlandse Vereniging voor Rugpatiënten De wervelkolom


lettergrootte: A  A  A
Diagnostiek

 
Zonder eerst een echt lichamelijk onderzoek uit te voeren, proberen we aan de hand van een aantal vragen er achter te komen wat u hebt. Het is daarom belangrijk dat u uw klachten zo goed mogelijk probeert in te delen. Bedenk dat de uitkomst nooit helemaal zeker is en dat het altijd beter is deze uitkomst door middel van onderzoek door uw arts te laten verifiëren. Want, let wel, zekerheid is nooit te geven, zeker niet zonder een goed lichamelijk onderzoek en eventueel aanvullend röntgenonderzoek of bloedonderzoek. Bovendien is het goed mogelijk dat u meerdere aandoeningen tegelijkertijd hebt. Iemand met Bechterew kan best ook spit of een hernia krijgen, met blokkeringen en spierpijn. Het zou ook goed kunnen dat u net van het ene stadium in het andere beland bent (zie het praktijkvoorbeeld in het kader). Het is dus mogelijk dat een sluitend antwoord niet meteen te geven is. Maar, wanneer u zich goed herkent in de geschetste situaties zal de kans op een betrouwbare uitkomst steeds groter worden. Dit boek kan u dan hopelijk goed helpen bij het zelf stellen van uw diagnose.

Marion, een jonge vrouw van 35
Ik ben rugpatiënt, ik heb een zittend beroep en studeer naast mijn werk. Zodoende heb ik lichamelijk altijd een vrij inactief leven geleid. Sinds 2000 heb ik af en toe lage rugpijn gehad, maar dat ging steeds vanzelf over met rust.
Fase: Recidiverende acute discopathie

Na het opknappen van de tuin in de zomer van 2004 (70 kruiwagentjes zand duwen en 36m2 tegels sjouwen) kreeg ik (natuurlijk) weer rugpijn, maar dit keer trok het niet vanzelf weg. De rugpijn was vervelend, maar draaglijk, dus ging ik gewoon door met mijn dagelijks leven.
Fase: Chronische discopathie

Maar na een skivakantie in maart 2005 lag ik helemaal in de kreukels. Toen ben ik voor het eerst naar de huisarts gegaan voor mijn rugklachten. Hij verwees mij naar het OCA voor rugtraining. Daar heb ik gedurende drie maanden tweemaal per week fitnesstraining gedaan onder begeleiding van een fysiotherapeut. De training had goed effect: het ging steeds beter met mijn rug.
Hierna besloot ik door te gaan met de fitnesstraining bij een sportschool die dichter bij huis lag en goedkoper was, maar verder op hetzelfde neerkwam. Als ik regelmatig beweging nam, ging het goed met mijn rug, maar als ik er met de pet naar gooide (te veel werken en dus te veel zitten, gecombineerd met geen tijd/zin om te sporten) holde het weer achteruit. Als het slecht ging, had ik last van uitstraling naar mijn linkerbil.
Fase: Duraprikkeling


In augustus 2005 maakte ik een (kennelijk foute) golfswing en er schoot een pijnscheut door mijn hele linkerbeen van mijn bil tot en met mijn voet. Omdat ik flauwviel van de pijn, werd 112 gebeld. Eind van het liedje was transport met de ambulance naar het ziekenhuis. De neuroloog ter plaatse vond de verschijnselen hernia-achtig, maar kon neuro-logisch geen hernia vaststellen. Er werd geen
foto of scan gemaakt. Ik kon met pijnstillers naar huis, moest een week bedrust nemen en aansluitend de huisarts raadplegen.
Fase: Radiculaire prikkeling


Na die week vond de huisarts dat ik geleidelijk aan weer in beweging moest komen. Mobiliseren, zoals hij dat noemde. Zo gezegd, zo gedaan: ‘s ochtends deed ik fitness, ‘s middags maakte ik een wandeling en tussendoor ging ik liggen. Gelukkig ging het steeds beter: de pijn werd minder en ik kon steeds langer opblijven. Na vijf weken ziekteverlof voelde ik me goed genoeg om aan het werk te gaan.
Maar fulltime werken bleek te veel gevraagd. Als ik langer dan twee uur zat, begon de pijn in mijn linkerbeen toe te nemen en na een volledige werkweek had ik een dag bedrust nodig om te herstellen. In overleg met de bedrijfsarts ben ik halve dagen gaan werken. Verder ging ik terug naar mijn huisarts die me doorverwees naar een neuroloog, bij wie ik in september 2005 terechtkon. Haar diagnose luidde: hernia-achtige verschijnselen. Ze vroeg een MRI-scan voor me aan. ‘YES’, in oktober 2005 kreeg ik eindelijk de ‘foto’ waar ik al zo vaak om gevraagd had!
Een maand later, in november 2005, kreeg ik de uitslag: een flinke hernia bij L5-S1, uitstulpend naar de linkerkant. Het klopte precies met mijn klachten. ‘YES’, eindelijk een officiële diagnose (let wel vier maanden na het ontstaan)! Volgens de neuroloog zou deze uitstulping niet meer vanzelf inkrimpen en was een operatie de beste behandeling. Ze verwees me daarom door naar de neurochirurg. Dat was behoorlijk schrikken, want tot dan toe was ik gefocust op genezing door fitness.
Oorzaak: Hernia

In december 2005 ben ik bij de neurochirurg geweest. Hij vond operatie ook de beste optie. Maar de schok was nu minder groot, want ik was al aan het idee gewend. De operatie vond plaats in januari 2006.




terug verder