Onder scoliose verstaan we een zijdelingse verkromming van de rug. We onderscheiden dan een C-vorm (een soort halve maan) of een S-vorm (een slinger). Vaak gaat een scoliose ook gepaard met draaiing om de as (torsie). Regelmatig zien we bij een scoliose ook een verstekte kyfose of lordose optreden.
In de geneeskunde maakt men onderscheid tussen ‘structurele’ en ‘niet-structurele’ scoliose. Een scoliose die niet op eigen kracht of met hulp van anderen te corrigeren valt, is ‘structureel’. De meeste structurele scoliosen zijn aangeboren en dus erfelijk bepaald. Men schat dit aantal op 65%. De andere oorzaken vinden we bij spierziekten, zenuwaandoeningen of botgroeistoornissen. Denk bijvoorbeeld aan de ‘Engelse ziekte’ door vitamine D-gebrek.
Bij ernstige scoliose zal men liefst in een zo vroeg mogelijk stadium proberen te corrigeren of verergering proberen te voorkomen door middel van oefeningen, korsetten of desnoods operatieve behandeling.

Uiteraard blijven deze vormafwijkingen de rest van je leven belangrijk omdat ze leiden tot een verkeerde belasting van verschillende structuren. Toch is het verbazend hoe goed het lichaam er in veel gevallen in slaagt om ook deze vormafwijkingen te compenseren.
In de praktijk zijn echter de ‘niet-structurele’ scoliosen vaak veel belangrijker dan de ‘structurele’ scoliosen, omdat daar vaker een extra ziekmakende factor aan ten grondslag ligt. Zo kan een hernia tot forse scheefstand en scoliose leiden. Dit betreft vaak een dwangstand om pijn of verder afklemming te voorkomen. Zo kunnen ook buikaandoeningen leiden tot scoliosen door eenzijdig aanspannen van de musculus iliopsoas (zie Interne aandoeningen).
Door éénzijdig aanspannen van de iliopsoas ontstaat hier een thoracolumbale torsiescoliose van de wervelkolom. Discopathie kan door scheef inzakken van de tussenwervelschijf ook leiden tot scoliosen. Op röntgenfoto’s komen we dit regelmatig tegen. Vooral voor deze vormen van scoliose zou naar mijn mening meer aandacht nodig zijn.