Sinds Nachemson in de jaren zestig de druk in de tussenwervelschijf wist te bepalen, dacht men de reden voor het ontstaan van rugklachten gevonden te hebben. Hoe hoger de druk in de tussenwervelschijf, hoe hoger de kans op rugklachten, zo veronderstelde men. Immers, de druk bij tillen, bukken, zitten en staan bleek erg hoog en bij liggen erg laag, en dit leek goed aan te sluiten bij de klachten van de patiënt. Om die reden werden tillen en bukken veroordeeld en werd liggen (lees bedrust) hét advies bij rugklachten.
Inmiddels is gebleken dat de druk bij lopen hoger is dan bij staan en zitten. Je zou verwachten dat het advies om te gaan liggen in dat geval tot verlichting van de klachten zou moeten leiden. Maar het tegengestelde is eerder het geval. ‘Als ik maar in beweging blijf dokter, dan gaat het wel’, vertellen rugpatiënten. Ze geven dus aan dat lopen meestal tot minder rugklachten leidt en dat hun klachten er zelfs vaak mee willen verdwijnen.
Toch hoort men in de praktijk ook dat zwaar tillen, sjouwen en tuinieren aanleiding tot rugklachten kunnen geven. Mogelijk dat dit alléén het geval is wanneer er al sprake is van een rugprobleem, zoals bij een beschadigde tussenwervelschijf. Immers, zouden wij anders gewichtheffen, krachttraining en fitness ook voor een gezonde rug niet moeten verbieden?