De aanvangsbehandeling voor de meest voorkomende oorzaken van hyperthyreoïdie is dezelfde.
Gewoonlijk wordt gestart met schildklierremmende medicijnen, meestal thiamazol cq methimazol (= strumazol). Alternatieven zijn carbimazol (basolest) en propylthiouracil (PTU). Zodra patiënten een normale schildklierfunctie hebben, afgemeten aan de verschijnselen en het bloedonderzoek, wordt schildklierhormoon toegevoegd om de geremde schildklier te vervangen.
Bij de ziekte van Graves wordt 1 à 1½ jaar met deze combinatietherapie behandeld, waarna de ziekte bij minder dan de helft van de gevallen is genezen. Dit komt doordat bij een deel van de Graves-patiënten de ziekte mild verloopt en kortdurend is. In feite wordt deze periode met de medicamenteuze therapie overbrugd. Bij een nodulair struma is zo'n remissie niet te verwachten. Bij een terugkeer van de ziekte van Graves en direct bij een nodulair struma wordt combinatietherapie slechts gegeven om de schildklier tot rust te brengen, waarna definitieve therapie in de vorm van radioactief jodium (meestal) of operatie (in geselecteerde gevallen) kan worden gegeven.
De medicijnen worden in het algemeen goed verdragen, maar soms kunnen de schildklierremmende middelen voorbijgaande huidverschijnselen veroorzaken. Als iemand tijdens de behandeling keelpijn met koorts krijgt, is bloedonderzoek aangewezen omdat de witte bloedlichaampjes (maar ook de bloedplaatjes en de rode bloedlichaampjes) in hun aanmaak geremd kunnen worden. Dit is een mogelijk gevaarlijke situatie, het komt gelukkig niet vaak voor.
Als er sprake is van oogverschijnselen bij de ziekte van Graves, dan is nog meer dan anders een stabiele instelling van de schildklier gewenst, omdat anders de oogverschijnselen in ernst kunnen toenemen.
Een door jodium veroorzaakte thyreotoxicose is vaak moeilijker te behandelen, hiervoor is specialistische expertise vereist. Een probleem is daarbij dat het eenmaal gegeven jodium (bijv. amiodarone of röntgencontrastmiddel) lang in het lichaam blijft en het probleem niet snel is opgelost na het staken ervan.
Bij al of niet opzettelijk ingenomen teveel aan schildklierhormoon kan dit uiteraard worden gestaakt, waarna na ± 6 - 8 weken een nieuw evenwicht ontstaat en de overmaat meestal is verdwenen.
De therapie van (zeer) zeldzame oorzaken van thyreotoxicose wordt hier verder niet besproken.