Hyperthyreote patiënten raken niet zo gemakkelijk zwanger. Dit verandert echter als de hyperthyreoïdie wordt behandeld.
Hyperthyreoïdie kan ook tijdens de zwangerschap ontstaan, al gebeurt dat niet zo erg vaak. Overmatig zwangerschapsbraken (hyperemesis gravidarum) kan gepaard gaan met hyperthyreoïdie omdat de hoge HCG-spiegels de concentraties van (F)T4 en T3 verhogen via een TSH-achtige werking.
Het herkennen ervan is niet altijd gemakkelijk zoals hiervoor al is uitgelegd. De meest voorkomende oorzaak is de ziekte van Graves, of een subacute thyreoïditis. Deze laatste wordt vaak voorafgegaan door een virale infectie en wordt ook niet altijd herkend. Belangrijk bij de ziekte van Graves is dat er auto-antilichamen circuleren in het bloed van de moeder, die ook kunnen overgaan naar het ongeboren kind.
Bij die vrouwen waarbij deze antilichamen (TSI =thyroid stimulating immunoglobulins) voor kunnen komen, moeten ze bepaald worden, omdat de aanwezigheid ervan consequenties kan hebben voor het kind. Als ze in het bloed van het kind komen, dan kan deze in de eerste weken na de bevalling hyperthyreoïdieverschijnselen vertonen, wat extra aandacht van de kinderarts noodzakelijk maakt.
De diagnose hyperthyreoïdie bij de zwangere vrouw kan zoals gewoonlijk gemaakt worden door het vinden van hoge vrije T4-spiegels in combinatie met een laag TSH-gehalte. De T3-spiegel is vaak al verhoogd door de zwangerschap omdat daarvan meestal niet de vrije fractie, maar het totaal wordt gemeten. Zoals hierboven is uitgelegd, zal de totale T3-concentratie hoog zijn door de hoge eiwit-(TBG)spiegels. Het is ook belangrijk dat een schildklierscan tijdens de zwangerschap niet kan worden gemaakt in verband met de stralenbelasting voor het kind, maar een echogram maken kan wel (dat is tenslotte een 'geluidsonderzoek'). De behandeling van hyperthyroïdie in de zwangerschap is anders dan bij de niet-zwangere patiënt.
Omdat de thyreostatica de placenta wel en schildklierhormoon de placenta niet passeert, wordt niet zoals gebruikelijk buiten de zwangerschap combinatietherapie gegeven, maar wordt gezocht naar de laagst mogelijke dosering strumazol of PTU zonder schildklierhormoon. Vaak is een zeer lage dosis of geen therapie al genoeg. Uiteraard kan radioactief-jodiumtherapie niet worden gegeven. Een eventuele operatie (subtotale thyroïdectomie) wordt het beste in het tweede trimester uitgevoerd. Dit gaat meestal zonder problemen.
Van belang is nog om te vermelden dat aangeraden wordt om - als iemand om welke reden dan ook therapie met radioactief jodium heeft gekregen - te wachten met zwangerschap gedurende minstens een half jaar. Dit geldt niet alleen voor vrouwen, maar ook voor mannen. Er is anders een risico op miskramen en aangeboren afwijkingen.