We hebben al eerder vermeld dat voor de opbouw van schildklierhormoon jodium nodig is. Jodium kennen we in de praktijk vooral als een middel waarmee we wonden kunnen ontsmetten, maar het is ook een noodzakelijk onderdeel van onze voeding. Jodium krijgen we dus dagelijks via de voeding binnen en wel voornamelijk door het eten van jodiumhoudend zout (ook in brood), melk en vis. Jodium wordt actief vanuit het bloed via de schildkliercelmembraan de schildklier in getransporteerd. Hetzelfde gebeurt overigens met tyrosine, een van de zogenaamde essentiële aminozuren. Zo'n aminozuur is een bouwstof voor eiwit en de toevoeging 'essentieel' wil zeggen dat het niet door het lichaam zelf kan worden aangemaakt, maar net als jodium met het voedsel moet worden genuttigd.

Nu zagen we al dat het uiteindelijke effect van het schildklierhormoon bij de beïnvloeding van de eiwitsynthese ligt. Uit de opgenomen tyrosines en het jodium wordt op het thyreoglobuline eiwit (Tg) twee stoffen gevormd: het monojodotyrosine (MIT) en het dijodotyrosine (DIT). Als dat gebeurd is kan er koppeling plaatsvinden tot T4 (DIT + DIT) en/of T3 (MIT + DIT), wat plaatsvindt onder invloed van een peroxidase-enzym. Daarmee heeft het schildklierhormoon daadwerkelijk vorm gekregen.
Het gevormde schildklierhormoon wordt vervolgens opgeslagen in het colloïd van de schildklier. Dit is de halfvloeibare massa in de follikels of blaasjes van de schildklier. Van daaruit wordt het hormoon dan weer uitgescheiden in het bloed. Een deel wordt ten slotte weer afgebroken tot MIT en DIT en verder van jodium ontdaan (dejodering), waarna dit jodium weer beschikbaar is voor de aanmaak van schildklierhormoon.



De meeste van deze processen staan onder invloed van TSH.