Het gehalte aan glucose in het bloed varieert, maar is daarbij wel gebonden aan nauwe grenzen. Met een te hoog of te laag glucosegehalte in het bloed kan iemand niet functioneren. Hij of zij kan zelfs bewusteloos raken.
De glucose in het bloed is afkomstig uit de voeding of uit de lever. De koolhydraten in de voeding bestaan uit zetmeel en suikers. Na een maaltijd worden de koolhydraten in het maagdarmkanaal afgebroken tot glucose en vervolgens opgenomen in het bloed. Daardoor stijgt na een maaltijd het glucosegehalte in het bloed. De lever heeft een beperkte voorraad glucose die aan het bloed kan worden afgegeven als er een tekort aan glucose dreigt te ontstaan.

Het glucosegehalte in het bloed varieert in de loop van de dag. 's Morgens vroeg als iemand nog niet gegeten heeft, is de concentratie het laagst (tussen de 4,0 en 6,4 millimol per liter; millimol per liter - mmol/l - is een scheikundige eenheid die aangeeft hoeveel moleculen er van een stof in een liter zijn opgelost). Ongeveer twee uur na een koolhydraatrijke maaltijd of drank is het glucosegehalte gestegen tot een maximum (ongeveer 6,7 à 7,8 mmol/l). Daarna daalt het weer geleidelijk.
Bij het regelen van het glucosegehalte in het bloed speelt insuline een hoofdrol. Insuline wordt gemaakt door insulineproducerende cellen in de alvleesklier. Als na een maaltijd het glucosegehalte in het bloed stijgt, reageert de alvleesklier met het maken en afgeven van insuline. Een hoog glucosegehalte in het bloed prikkelt de insulineproductie. Insuline bevordert de opname van glucose in de spieren en het vetweefsel, en verhindert de afgifte van glucose in de lever. Daardoor daalt het glucosegehalte in het bloed.

Energie
De glucose in het bloed is een bron voor energie en kan worden omgezet in vet. Spieren en andere organen nemen glucose op uit het bloed als ze energie nodig hebben om hun taak uit te voeren. Het lichaam kan grote hoeveelheden energie opslaan in de vorm van vet. Vetweefsel kan glucose opnemen uit het bloed en vervolgens omzetten in vet.