Het lijkt erop dat de voordelen van roken voor een belangrijk deel ontstaan door het wegroken van ontwenningsverschijnselen. Roken leidt tot gewenning aan nicotine. Als het nicotinegehalte in het bloed daalt, treden ontwenningsverschijnselen op. Een roker voelt zich pas weer normaal als zijn nicotinegehalte weer op peil is. Zodra hij een sigaret opsteekt, verdwijnen de vervelende gevoelens die ontstaan door een gebrek aan nicotine als sneeuw voor de zon en voelt de roker zich weer goed. Sigaret na sigaret, en dat gedurende vele jaren, heeft de roker deze prettige gevoelens ervaren. Hij heeft geleerd (lees: is eraan gewend geraakt) dat het roken aangenaam is. De verwachting dat roken iets goeds te bieden heeft, is zo vanzelfsprekend geworden, dat het moeilijk is om met roken te stoppen. Behalve lichamelijk verslaafd aan de nicotine, is ook het gedrag rond het roken een vaste gewoonte geworden. Een roker kan vaak maar moeilijk afstand doen van dat gedrag. Dat is de reden waarom ex-rokers weer zo gemakkelijk terugvallen in hun oude gedrag als ze al een poos niet meer gerookt hebben. Toch lukt het veel rokers wel om definitief te stoppen. Van de ruim één miljoen rokers die rond 1 januari 2004 stopten met roken, rookte een kwart op 31 december 2004 nog steeds niet. Het grote aantal stoppers rond 1 januari 2004 was een gevolg van een aangekondigde belastingverhoging op sigaretten, de invoering van het rookverbod op de werkplek en in de treinen en een intensieve stopcampagne van Stivoro, een stichting die strijdt voor een rookvrije toekomst en hulp biedt bij het stoppen met roken. Deze combinatie van factoren heeft mogelijk geleid tot het hoge succespercentage.